Vitrin camında aşk Şiiri - Murat Ülkü

Vitrin camlarında aşkı arayan,
Gözü ferli, kalbi kış olan kadın...
Ruhun ikliminden kopup yaşayan,
Yalan baharlarda hep bir yabancın...

Gömleğin rengine, isme meftunlar,
Cebin dolusuna kurulmuş düzen.
Bilmezler ki sevda, ömürlük bahar;
Değil bir kokuyla savrulup giden.

Tenin rayihası değil de, inan,
Etiket markası arar bakışlar.
Duymazlar içimde kopan o feryat,
Sakalın kokusun’ ne bilsin onlar?

Işıltılı masa, sahte bir rüya,
Marka gölgesinde solar umutlar.
Ruhun açlığını hangi bez doyar?
Buz tutmuş kalplerde kime yer var?

Ceketimin tozu hayat izidir,
Onlar kumaşın dokusuna bakar.
Yüreğim bir derya, sızı gizidir;
Görmezler, sadece dışımı yakar.

Gönül sarayına girmeye korkan,
Dış kapı süsüne aldanıp kalır.
Günübirlik hevele o mumu yakan,
Kendi zulmetinde bir gün boğulur.

Ne tende rayiha, ne şatafat, süs...
Asıl koku ruhtan sızan vefadır.
Bilmeyene dünya, koca bir kâbus;
Bilene çile de, dert de sefadır.

Varsın bilmesinler sakal kokusun’,
Ben başımı alıp öze giderim.
Yıkıp gönlümdeki gaflet uykusun’,
Gerçek bir sevdayı Hak’ka devrederim.

Saraylar vaat eden o yalan dile,
Ruhunu bir cam kırığına satan...
Muhtaç kalacaklar o eski güne,
Zamanın çarkında bir bir batanlar...

Gidiyorum işte; sırrım, yüküm, ben,
Ardıma bakmadan, sessiz ve hürüm.
Maddeye kul olup çürürken beden,
Ben sadık kalplerde sonsuz bir gülüm.