Viraneyim divaneyim

Viraneyim
Divaneyim.
Hederim.
Çöllerde susuz kalmış kumlar gibiyim
Aşkından...
Göğsümde kırık bir kıyamet taşıyorum,
Adını her nefeste yeniden kanatıyorum.
Ne sen geldin,
Ne de senden kalan sessizlik gitti.
Ben,
Kendi yangınına odun taşıyan bir deliyim.
Her vazgeçişim seni çoğalttı,
Her unutuş denemem sana yenildi.
Denizler önümden çekildi sanki,
Ufuklar sırtını döndü bana.
Gökyüzü bile mavisini esirgedi;
Bir tek acı kaldı bana miras.
Ey kalbimin hiç dinmeyen sancısı...
Sana kavuşmak değil artık dileğim.
Yeter ki bir gün,
İçimde açtığın yaralar
Beni bana düşman etmesin.
Çünkü sen,
Bir insan değil,
Ömrümün yönünü değiştiren bir yazgıydın.
Ben ise o yazgının altında ezilen,
Adını bile sessizce seven son yolcuydum.

Şimdi ben,
içinde yankılanan bir duayım.
Yıkılmış şehirlerin son ışığı,
Sönmeye direnen bir kandilim.
Viraneyim...
Divaneyim...
Hederim...
Ama bil ki;
Bir gün bu kalp durursa,
Son nefesinde bile adını söyleyecek kadar
Aşkından vazgeçmeyenim.