Vicdan Şiiri - Ömer Baycan 3

Vicdan görünmez, bastırılır bazen körlenir,
Durmaz yine de, küllerinden tüter durur,
Yaşarken ya da yaparken insan böbürlenir,
Yastığa baş düştüğünde yastıktan haykırır.

Ne suretler gelip geçer, bebek yüzlü suratlar,
Zaman yoğurur hamur gibi ekşir sakız gibi,
Herkes unutsa vicdan kuruş kuruş hesaplar,
Sekizbuçuktan kalanı, sekiz değil dokuz gibi.

Ecel öncesi mektup gibi, nerden gelir anlayamaz,
Dizinden, dişinden belki sarhoş misali baş döndürür,
Zevkine kapıldığın yerde, endişe de boş durmaz,
Savrulmaya başladığında onca yer varken leşe kondurur.

Alay edilecek herkesle bir gün, o gün belki bugün değil,
Birden sönecek lambalar, muma şükür edilecek,
Peşinden ordu geliyorsa da bu sana yapılmış akın değil,
Uzuvlarını sayıp, damar görünse de kan çekilecek.

İpi dolamak ne imiş makaraya, boynuna dolanınca bak,
Dili sürtmek kolay çukura, vicdan damağına sürtecek,
Rezalete koşarken, gururunu dökerken toplayacağın yere dök.
Çukurdan damağına değen koku ciğerlerini yırtacak.

Vicdan ölmez, vicdan yolda kalmaz, durur dinlenir,
Vicdansız dediğimiz kim var ise o bu günlüktür.
Vicdan sabrın kardeşidir, zamanı gelince dillenir.
Kimine azap olacak gözyaşı ile, kimine şenliktir.
Ömer BAYCAN 18.03.2026