Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Rafet'im sevmezsin dur, kalk yapmayı,
Bırak artık kör şeytana tapmayı,
Bende sevmem namert eli öpmeyi,
İlk günden Veysel'i üzdün Rafet'im.

Üç adımlık yolda durmak zor değil,

Gece gece bizi edersin hasta,
Yanlış mı yapılır en yakın dosta,
Akıllı ol biraz sen Faik usta,
Rafetten aşağa kalmaz faikim.

Ne tavır yaparsın masum kadına,

Nedendirki Mazlum Olan Kan Kusar,
Kötü Olmamak İçin Bu Millet Susar,
Herkes Şerefsizleri Bağrına Basar,
Kendisini Bir Şey Sanan Çömezler.
Puşta Puşt Kavata Kavat Demezler.

Şerefsiz soysuz huysuz salaka,
İnsanlıkla yok bunlarda alaka,
Patron yalaması olan yalaka,
Rezil İnsanlara Bir Şey Olmuyor.

Sahte Hacı Hoca olan Dindara,

Çakallar yatıyor aslan ininde,
Dost deyip koşarsın kötü gününde,
Meğerki bozukluk varsa geninde,
İyiliği inkâr eder Rezil Köpekler.

Elli cebi para gördümü azarlar,

Fırsat bulsa önce Yuvanı yıkar,
Onmasın der daldan dallara takar,
Kendini göstermez geriden bakar,
Çoktur Aramızda Rezil Küstahlar.

Çeker gider işini bırakır yarı,

Bir söz vardır hak yerini bulur,
Herkesin yaptığı yanına kalır,
Zaten ne olursa Garibe olur,
Rezillere bir şey olmaz Vesselam.

Hainler her suçun üstüne çıkar,

Hainlerin Anlaşılmaz Dilinden,
Dostlarımın diken çıkar Gülünden,
Nedir çektiğimiz senin Elinden,
Reziller Küstahlar Yuvası Dünya.

Birazda Gariplerin derdini Anla,

Alışmış şerin peşinde koşar,
Eşine Dostuna kuyular eşer,
Kapıdan kovsan bacadan düşer,
Rezillikten Almaz Rezil İnsanlar.

Kötüde söylesen gelir sonunda,

Sabah Güzel Olur Şafak Vaktinde



Gözüm Yoktur Yatta Katta Yalıda,
Örnekleri Ankarada Yada Boluda,