Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Gül İçinde Diken Olup Bitmeyen,
Yalan Yanlış Eğri Yola Gitmeyen,
Gördüğü Her Şeyi İnkâr Etmeyen,
Gerçek İnsan Gibi İnsan Ararım.

Fark Etmez Yedi Yetmiş Yaşında,

Şu Yalan Dünyanın Keyfine Değme,
Başkasının Zenginliğini hiç Övme,
Sakın Ha Kimseye Boynunu Eğme,
Gerçek İnsan İsen Ağız Koklama.

Bu ömür uğruna Yakarsın Kürkü,

Bu Dünyada iyide kötüde Bitmez,
Çok İnsanlar Doğru Yoluna Gitmez,
İnsan olan Karıncayı bile İncitmez,
Akılsız olan İnsanlar Sınırı Aşar.
Gerçek İnsan Olan Akıllı Yaşar.

Gerçek Aşkı Sende Aradım Buldum


Bir Zamanlar O Gençlik Çağımda,
Ne Güzeller Vardı Solum Sağımda,
Sen Taze Gül Olup Açtın Bağımda,

Kendi yollarına duvarlar örme,
İnsan isen hiç kimseyi hor görme,
Zalime zorbaya fırsatı verme,
Gerçek Birlik Olma Zamanı Şimdi.

Irk ayıran şimire ne demeli,

Bu günü bu güne yarını yarına,
Hele bak şu yalancının zoruna,
Peşkeş çeker namusuna arına,
Gerçek bir Müslüman yalan söylemez.

Namazlı niyazlı mümindir derdim,

Gerçek Siyasetçi Saygın Olmalı


Yalama Yalakaların Neyine Eğil,
Yani Bizdekiler Gibide Hiç Değil,
Asıl Doğrusu Bu Bunu Böyle Bil,

Ben Seni Gerçekten Adam Bilirdim




Göz Açıpta Gerçekleri Görmüşüm,

Kudurgun Bu Nesil Benzer Zillete,
Esir Düştük Virüs Denene İllete,
Helede Hak Hukuk Bilmez Millete,
Gerçekten Bu Yaşananlar Az Bile.

Hayatı Adapta Olmuş Kumara,

Gerçekten Cehennem Varsa