Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Ne söylesen gayret çaba boşuna,
Bu durum kimsenin gitmez hoşuna,
İnsanlar düşmüşken can telaşına,
Şimdi Nerden Çıktı Kanal İstanbul.

Emekli kan ağlıyor çalışanlar aç,

İki Ayak üstünde boyu bir elli,
Anası Babası Baykuşmuş belli,
Konuşmaktan aciz hemde kem dilli,
İki Ayak Üstünde Kanatsız Baykuş.

Her gördüğü şeyi çalar bu hırsız,

Aç gözünü hele bir bak Dünyaya,
İki ayak üstünde gezeriz yaya,
Ömür bitiririz gün saya saya,
Kalp kırmayı değmez şunu anlasan.

Dini İmanı vicdanı yok kansızın,

Kalleş Kancık İki Yüzlü Yamyam Çok

Bana Düşmandır Karşımda Duran,
Üç Günlük Dünyada Kalbimi Kıran,
Kim Olursa Olsun Sırtımdan Vuran,
Düşmanda Olsa Mert Olanı Severim.
Kalleş Olan Her Düşmana Söverim.

Sonunda olan oldu ne gerek vardı,
Virüs bu Dünyayı kastı kavurdu,
At gitsin kalbinden kin ile kurdu,
Şimdi Zaman Kardeş Olma Zamanı.

Herkesin günahı kendine geçer,

Karektersiz Dangalaklar Oldukça

Yüce Allah Çünkü Görür Azanı,
Kimse Dışlamazlar Şerle Gezeni,
Olmaz Bu Dünyanın Tadı Düzeni
Karektersiz Dangalaklar Oldukça.

Elimde olan mirasımı aldı,
Gerçek hak hukuktan geriye kaldı,
Beslediği iti üstüme saldı,
Hemde Büyük Abim Kardeş Dediğin.

Suçlu ama suçunu kabül etmiyor,

Nefse adabta olmuş unutmuş ölümü,
Bilene dramdır hayat filimi,
Kardeş zannederdim ben bu zalimi,
Kardeş değil Karabaşmış Karabaş.

Akıllı olan mala mülke taparmı,

Kendine çok alıp Bana Az Veren,
Hiç Böyle olurmu Gerçek Yâr Yâren,
Kendini Akıllı Bizi Enayi Gören,
Kardeş Değil Karabaştır Karabaş.

Üç günlük Dünyadır Bakmaz Halına,