Veysel Bilgin Şiirleri - Şair Veysel Bilgin

Insan olan yanını
Seviyorum en çok.
Diğer kısmı hafif kalıyor.
Heybeliada'dan
Sabah vapuru kalkıyor.
Kadıköy'e doğru.

Sana hüzün dolu bir mektup yazdım
İçinde benden dair herşey vardı
Karli şubat ayının bir pazar sabahı
Yaramaz ve o denli mutlu
Yatağından uyanan çocuktum oysa.
Ama sen yoktun,doğrusu olmamıştın daha.

Ne yaptıysak dolduramadık
İçimizdeki sonsuz boşluğu
Ya ben eksiktim,
Yada sen tam değildin.
09.05.2018
Ankara

Ne değiştirdi

içimdeki hayalini büyüttüğün

O sorunsallıktan kurtarılmış dünyayı.

İçinde senin olmadığın şarkılar
Hüzünlü Sovyet tramvaylarıdır
Kuşkuya teslim olmuş yalnızlığın
Volga'ya doğru koşan atlılar
Gök değil yeryüzü tanrılarıdır
Kızıla bulanmış kızıl coğrafyanın.

Yatakta döl yatağı
Fakir sofrasında
Bir çift tabak
Sokak'ta namus kavgası
Yasaklı sevdalarda
Cinayet sebebi

Özgürlük İklimine teslim olmuş....
ki Şah damarının
Tam ortasından akan
Dinyeper kadar hırçın....
Kaptan Bartelomeo gibi cesur,
Bu kent gibi aristokrat.

Metropol kentin yoksul çocuklarıydı
Varoşlarda yaşama tutunmaya çalışan
Tekstilde sigortasız işçi,inşaatlarda ırgat
Tv ajanslarında kriminalize haber bülteni
Çocuk yaşta narkotik ile tanıştırılan.
Metropol kentin yoksul çocuklarıydı onlar

Güneş ışıklarının girmediği
Alçak damlı
Yoksul kerpiç evlerin
Naylon kaplı penceresinden
Gökyüzüne bakan
Düşleri mülteci,

Hava,
Su,
Ateş,
^ve^
Aşk...
Deli Fırat