Verandalar Şiiri - Dağlar Özügüç

Hasret akşamlarında sokaklar sırılsıklam,
Korkak kaldırımlar dilsiz
İmkânsıza vurgun her âşık biraz kimsesiz
Gece büyür,aşığın içinde eski bir şarkı
Seven sevdiğini merak eder
Merak aslında aşığın karda kalan son izi
Yalnız bırakma sana ait olanı vakitsiz
Bir başkası dokunur boşluğuna
Pişmanlık fayda etmez kalısın kimsesiz
Odanın her köşesi sevdalı
Bir tek verandalar ilgisiz
Perdeler kapanıyor, akşam ağırlaşıyor
Gemiler ayrılıyor şehirden habersiz
Gök delinmiş gibi hatıralar yağıyor
Camdaki her yağmur damlası
Kaderine boyun eğmiş insanlar gibi
Sessizce kendi karanlığına dönüyor
Bir güzel gülüşe ömrünü adamış olanlar
En karanlık gecelerde bile
Yolunu kaybetmiyor
Dönüp dolaşıp gerçek aşkı buluyorlar

Dağlar ÖZÜGÜÇ