Vefasız Şiiri - Elif Ahıskalı Türk

Ben sana can dedikçe, sen bana cefa oldun,
Sahte sevdalar ile sanma ki şifa oldun,
Bugüne dek kimlere dost, kimlere vefa oldun?
Çok kez yalan söyledin, bir defa etmedin ar,
Aşkım dedin terk ettin, sahtekârsın, sahtekâr!

Şerbet diye zehrini, içirdin nice yıldır,
Gözümdeki yaşları sel ettin koca yıldır,
Kalbime kor ateşi düşürdün bunca yıldır.
Vefasız hançeriyle vurdun sırtımdan ağyar,
Aşkım dedin terk ettin, sahtekârsın, sahtekâr!

Gönül küstü bir kere, kapanmaz bu yaralar,
Bana çektirdiklerin, her günümü karalar,
İçim zehir, kan ağlar, düzelmez bu aralar.
Gittin geri gelmedin, ağladım ben zar-i zar,
Aşkım dedin terk ettin, sahtekârsın, sahtekâr!

Ah, vefasız elinden bıktım, usandım, yeter!
Aşkımızın bahçesi soldu, hazandan beter,
Masalsı bu sevdamız, artık burada biter.
Senden geriye kalan, hatıralar bana kâr,
Aşkım dedin terk ettin, sahtekârsın, sahtekâr!

Ne bir selam gönderdin, ne de halimi sordun,
Ayrılık rüzgârında kalbimi nasıl yordun,
Bilmem kimlere uydun, bilmem ne hayal kurdun.
Sensiz bu geniş dünya, ruhuma dar, cana dar,
Aşkım dedin terk ettin, sahtekârsın, sahtekâr!

Gözümden akan yaşlar, coşkulu sele döndü,
Sen zalimin yüzünden, sel gitti, göle döndü,
Sınır bilmeyen nefsin, başka bir ele döndü.
Bari son kez bu ruhu, ruhunla sarmala sar,
Aşkım dedin terk ettin, sahtekârsın, sahtekâr!

Yazılan bu kaderde, bir gün defter dürülür,
Elbet senden de hesap mahşer günü görülür,
Günah işleyenlerin, o gün boynu bükülür.
Elif der ki; bu dünya bizler için bir zarar,
Aşkım dedin terk ettin, sahtekârsın, sahtekâr!