Vefa " siz hiç ay aşığında ağladınız mı ...

Vefa Sadakat ve Vicdan Hayat, akıp giden bir nehir gibi; her gün daha kalabalıklaşan ama bir o kadar da ıssızlaşan bir bulvar gibi... İnsanlığın insan pazarına dönüştüğü, her şeyin bir bedeli olduğunu gördükçe, erdem ve vefa denilen o köklü varlığın yok oluşunu seyrediyoruz. Kaybolanın, kendimizden uzaklaştıran insanlığımızı yerle yeksan eden vefa ve sadakatin ayaklar altına alınmasıdır. Vefa, sadece geçmişin hatırasını anmak değildir; vefa, bugünün dehşetli tufanında savrulmadan insan kalabilmenin harcıdır. Çıkar ilişkilerinin, heveslerin ve ihtirasların dünyasında, kalbini korumak artık hayati derecede zorlaştı. İnsan onurunu pazara çıkaranlardan uzak, vicdan ehli dostlara ihtiyaç var. Çünkü biliriz ki, vefa yoksa ahlak da yoktur. Vefa, Allah'tan başka kimseye kul olmamakla başlar ve en başta nefsin emrinden korunmak, kötülüklerini reddedebilmektir. Ruhu satılmamış, kalemi kiraya verilmemiş, menfaatiyle kibri arasına sıkışmamış hür vefa insanları arıyoruz. Edepten neşet eden, şefkatle örülmüş bir merhamet ve kardeşlik hissini kaybettikçe, hayatın anlamı da köreliyor. Oysa sabır, vefa ve şefkatle yatağını bulan bir kalp terbiyesi, insanı insan yapan hasletlerdir. Sözün mihenk taşı, vefa ve dürüstlüktür. Güvenilir olmak, yani "el-emin" sıfatını omuzlayabilmek, bu devirde en ağır ama en şerefli emanettir. İnsanın hâli diline uymalı, attığı her adımın bir hesabı olacağını bilmelidir. Hüznü ümide, ümidi gayrete, gayreti vefaya terk etmeyi bilmek; zamansız vakitlerin ve geçici kargaşanın arkasından bakıp asıl özü yakalamak vefa ve erdemdir. Bugün, bizi yeniden kendimize getirecek, hakikatin ışığıyla aydınlatacak bir iç sese, bir sükûna ve sadakata her zamankinden çok ihtiyacımız var. Ne kadar uzaklaşmış olursak olalım, fıtratımızdaki o değere dönmek, vefanın ruhuna uygun bir iklimde yerimizi almak mümkündür. Yeter ki niyetimiz saf, samimi; yolumuz edep, pusulamız hak ve hakikat olsun.