Vefanın sessiz adımlarında yürürken ben,
Gecenin koynunda kaybolmuş yıldızlar gibi
Her hatırayı bir taş gibi omuzlarımda taşırım
Ve bilirim ki en ağır yük bile kalpte unutulmaz bir ışığa dönüşür.
Bir dostun sırtını dönüp gittiği an
Zaman durur rüzgâr bile duraksar sessizlikte
beni koyup koyup gitme
ne olursun
durduğun yerde dur
kendini martılarla bir tutma
senin kanatların yok
düşersin yorulursun
Devamını Oku
ne olursun
durduğun yerde dur
kendini martılarla bir tutma
senin kanatların yok
düşersin yorulursun




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta