Vefa Şiiri - Kenan Güç Şiirleri

Vefanın sessiz adımlarında yürürken… ben,
Gecenin koynunda kaybolmuş yıldızlar gibi…
Her hatırayı bir taş gibi… omuzlarımda taşırım…
Ve bilirim ki… en ağır yük bile… kalpte unutulmaz bir ışığa dönüşür.

Bir dostun sırtını dönüp gittiği an…
Zaman durur… rüzgâr bile duraksar sessizlikte…
Ama vefa… usulca fısıldar kulağıma:
“Gitme demem… ama hatırla.”
Ve ben… hatırladıkça… yeniden doğarım küllerimden.

Kelimeler yetmez bazen… yorgun ve sessiz…
Kalbin içinde bir çığlık gibi… birikir anılar…
Her acı… her özlem… bir şiir olur gözlerimde…
Ve senin sıcaklığın… düşlerime düşen bir mum ışığı gibi yanar.

Vefa… bir nehir gibi akar damarlarımda…
Taşları aşar… engelleri yıkar… ama asla yok olmaz…
Her damla… geçmişin sessiz bir şarkısıdır…
Ve ben… her dinlediğimde… seni yeniden sevmeyi öğrenirim.

Gözlerim kapalı… yollara bakarım…
Orda senin adımın yankısı… benim yüreğimde çınlar…
Ve anlarım ki… vefa… yalnızca yanında kalmak değil…
Kaybolsa da… hatırlayabilmek… sessizce taşımaktır.

Hayat… bir puslu sisin içinde kaybolmuş…
Ve biz… her kaybolduğumuzda… birbirimizi hatırlayacak kadar cesur olmalıyız…
Çünkü vefa… kaybolan bir gemi gibi…
Denizden yükselir… bir fener ışığı gibi… yolumuzu aydınlatır.

Sevda da… vefada saklıdır aslında…
Bir gülüşte… bir bakışta… unutulmuş zamanların arasında…
Ve her defasında… hatıran gelir yüreğime…
Sessiz bir şiir gibi… okuyanı hem ağlatan… hem düşündüren.

Vefa… yalnızca bir kelime değil…
O bir hayat dersi… bir gölge… bir nefes…
Ve ben bilirsem… her adımımda… seninle yürümek…
Zamanın bile unuttuğu… bir sadakattir bana.

Ve işte o an… anlarım tüm hayatı…
Vefa… geçmişin acısı… geleceğin umudu…
Ve ben… seni sevdikçe… seni hatırladıkça…
Sessiz bir kahraman olur… kalbimin en karanlık köşesinde…