Vedat Koparan Şiirleri - Şair Vedat Koparan

Suya yazılmadı bu sevda
Yer eden kolay silinmez
Atar iki bende iki can
Yanar sevda ateşi
Çığlıklar boran, içerde kopar tufan..
Git ömrüm kuşu çık içimden git

Bir güne sığmaz ya, bu özlemler bir güne
Sevgiler sınırsızca ya,özlemler bir o kadar
İsteyipte olamamak var ya
Akla düşürüp özlemleri istekleri dağlanmak
Her günü çocuk gözlerinde bayram kılmak var ya..
Var ya işte avare yürek serserin üşür ya

Bilirmisin vaz geçilmezim
Ne fırtınalardayım
Ne gemi azıya almışta gelmişim
Küreksiz yelkensiz açık denizlerden
Vurulmuş bir yaşamın paramparçalığında
Her an yeniden doğuşları yaratıyorum

gözlerini ver gözlerini
bir bir indirsin
gerçeği örten perdeleri

ellerini ver ellerini
başaklar nadasa dururken

Onlar; beş çocuk ve anne babalarıyla bu toplumsal travmaları yüksek
geri kalmış bir ülkede yaşamaya çalışan yoksul, çalışkan, onurlu ve sosyal bilincin yetersizliğinin girdaplarında bir aileydiler.
Ahu anne 16 yaşında evlendirilmiş çocuk yaşta anne olmuş bir ev kadını, Suphi baba ise adeta mevsimlik bir işçi, inşaatlarda boyacılık yapmaya çalışandı.
Her ikisi de otuzlu yaşları aşmış bu zorlu yaşam mücadelesinde var olmanın, yaşamanın direnciyle dünya güzeli tatlısı beş çocuklarıyla ailelerinin kendilerine verdiği dairelerinde, iyi ki kira ödemeden yaşamaya çalışıyorlardı..
Hiç düşünmüş müydüler? Dünyaya gelişleriyle an be an gözlerinin önünde serpilip gelişerek büyüyen sevgili çocuklarının bir zaman sonra patlayan bir yanardağın lavlarını kusarken, akışında önüne kattığı her şeyi anında yakıp yok edişinde ki gibi ciğerine yapışan illet bir hastalığa tutularak gün be gün eriyişini…
Ya o sevginin, masumiyetinin can güzelliği çocuklar, şöyle bir serzenişte bulunarak Ah anne ah, Ah baba ah diye hiç düşünmüş müydüler?

Yaşamalısın

Merhaba mavi uçukluğum
Merhaba gün ışığına hasret kardelenim
Merhaba asi nehrim
Merhaba yedi veren gülüm

(Kar yağar biz geliriz üşür gündüzümüz gecemiz
Gün doğar ellerimizde kuşanıp şafakları biz geliriz
Birer onar biner kırılır milyon milyon çoğalır biz geliriz
Her güne bir gün eklenir her söze bir söz düşer biriz)

Zirvesi alçaklığın belgesi olan

Zaman buz tutan
Donmuş bir dal ucuydu
Gidip gelinmezde

Oysa istemler ne çok
Fırat geçerdi

Saydık ki ne sayılma
Gel gör ki sayılmadık
Ne öte ne beriye
Nede üçe beşe bakmadık
Sönmüş bir ateşin külüne dönen
Kayıp giden yıldızdı zaman

(Hani zaman saçlarında savrulan
bir yangındı yaşamlarımız gibi
hani hep bir iyi olmaya ada/dık
sevgi denizinin azgın dalgalarında savrulan kum misali
nerde bir acı varsa kendimiz bildik
can can olanın var olduğunu