Sana “iyi misin” diye sormak istiyorum…
ama kalan, gidene “iyi misin” der mi hiç?
Bazı vedalar vardır—
zamanı yoktur, adı yoktur,
gelişi gibi gidişi de yarım kalır.
Ne tam bir son olur, ne de bir başlangıç…
sadece eksilen bir şeyler bırakır insanın içinde.
Eksik yanıma soruyorum şimdi:
“İyi misin?”
Cevap veremiyorum…
çünkü farkında olmadan
çok fazla sen olmuşum.
Kalbim yalnızlığa öyle alışmış ki,
geleni de kabullenemiyor, gideni de…
sanki herkes biraz kalıp
biraz eksilterek geçiyor içimden.
Topraklar sessiz vedalarla dolu,
duyulmayan elvedalarla,
yarım kalmış cümlelerle,
dönüşü olmayan, yolu bulunmayan kayboluşlarla dolu…
Ölene “öldü” dersin,
gittiği yer bellidir,
adı konmuştur acının,
sonsuzlukla teselli edersin kendini.
Ama bir de
yaşarken öldürdüklerimiz var…
nefes alıp da içimizde bitenler,
gözlerimizin önünde yavaş yavaş silinenler…
onların ne adı var,
ne mezarı,
ne de yas tutulacak bir günü.
İşte en çok onlar yakar içi—
çünkü neye ağladığını bilemez insan.
Ardına bakmadan gider bazı gidişler,
bir kapı kapanır sessizce,
ne bir ayak sesi kalır geriye,
ne de “hoşça kal” diyen bir yankı…
ve insan anlar—
bazı vedalar söylenmez,
sadece yaşanır.
Vedalar hep hüzünlüdür,
hep biraz eksiltir,
hep biraz karartır içini insanın…
ve evet—
vedalar hep toprak kokar.
Çünkü her gidiş
biraz gömmektir aslında,
birlikte kurulan hayalleri,
söylenemeyen sözleri,
tutulamayan elleri…
Ben seni
bir mezar gibi taşıyorum içimde,
üstü kapalı, sessiz, kimsenin bilmediği…
ama her gece
içimde bir şeyler yeniden ölüyor.
Ne zaman adın geçse içimden,
bir yanım susuyor,
bir yanım bağırmak istiyor—
ama sesim hep içimde kalıyor.
Çünkü bazı acılar vardır,
anlatılmaz…
anlatılınca eksilir sanırsın,
ama aksine çoğalır.
Ben seninle
var olmayı öğrendim,
şimdi sensizlikle
yok olmayı öğreniyorum.
Ve inan…
bu en zor olanı.
Bir gün geçer mi bilmiyorum,
bir gün unutur muyum, onu da bilmiyorum…
ama bildiğim tek şey şu:
İnsan bazen
ölmeden de kaybolabiliyormuş.
Ve ben—
sen gittikten sonra
kendimde kayboldum.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta