Veda Şiiri - Ahsen Sever

6 ay geçti, biraz da gün,
Sana artık şiir yazılmaz değil mi?
“Bana benziyorsun.” derdim,
Gerçeğine hiç değmemişim ki.

Sen bırak ben olmayı,
Âdem olamamışsın.
İki kelimeyi bir araya getirip de
“Sende gönlüm yok.” diyememişsin.

Susmak sana kolay, bana zor,
Artık bağlamıyor beni.
Şu gün, şu saatten sonra
İster bul, ister vur beni.

O yanlış bir daha olmaz,
Yollar buluşturmaz bizi.
Ne hakkın vardı bende, arzuladığın neydi?
Düşlerimi çalmışsın, dünya kurdurur mu Bâri?

Şiirlerime konuk oldun,
Dertlerime bir fert.
Ne haddineydi ki yer edindin yüreğimde?
Geçti artık, hesabı da kalsın mahşere.

Anlar mısın ki sen?
Daha gazelden bihabersin.
Sen sanki ölümü de
İntikal zannedersin.

Sanma güneşli günler kapıda,
Eş dost kör kuyuda yanında.
Yazık, biraz yaş, biraz yıl geçti üstünden.
Anladım dünya ahvalini; biraz ben gitti, özümden.

Unuttuysan ölümü,
Çiçekli günlerde hatırlama.
Yalnızlık sarsın dört yanını ki
Acılar içinde kıvranabilesin.

Şimdi bir sabah ayazı,
İki sokak ötemdesin,
Öyle kal.
Rastlamayalım, bitsin.

Yıllar sonra bulamazsın beni,
“Yanlış yaptık.” diyemezsin.
Gülün bağrından koparamazsın,
İzim kalır, izler kalırsın beni.

Şahsımdan bir mânâ bilmiyorsun daha,
Sendeki gözler aşka kör, sezmiyorsun.
Biraz üzülüp boyun bükmüyorsun da
Bir zamanlar beni kör kuyulara atıyorsun.

Seni anlattım yine,
Bana gelmedi sıra.
Merak da etmezsin bence;
Biraz merhamet, bolca öfke.