Veda Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

Dokunmayın ulan gözyaşlarıma,
Bırakın, aksınlar aslanlar gibi,
Gözpınarlarım kuruyana kadar yolu var!
Rahat bırakın benim efkarımı,
Acıysa acı, dibine kadar yaşayacağım,
Kimin ne maval okuduğu umurumda değil.
Hayallerimi salın gitsin gökyüzüne;
Yahu, o yokken ben neyin kafasını kurayım?

Tutmayın ellerimi, bırakın,
Son bir kez dokunayım o huysuz tenine.
Sarılayım şöyle buz gibi, üşümüş gövdesine...
Susturmayın beni, gevezeliğim tuttu yine!
İçimde kalmış, söylenmedik bir sürü laf var,
Öyle fiyakalı değil, dümdüz, sevda gibi...
Avazım çıktığı kadar bağıracağım işte,
Belki duyar da yukarılardan bir yerden, bir göz kırpar.

Durun be, ne bu acele, nereye götürüyorsunuz?
Yangından mal mı kaçırıyorsunuz beyler?
Durun da biraz daha bakayım o yüze,
O kapalı gözlerini mühürleyeyim sol mememin altına.
Meçhule giden bir yoldaymış... Hadi oradan!
Madem gidiyor, ben de takılırım peşine,
Yol arkadaşlığı sökmez mi bize?

Söyleyin be, kim anlatacaksa anlatsın,
Bir akıl verin bu şaşkına!
Ben nasıl yaşarım şimdi bu fani dünyada onsuz?
Nasıl nefes alırım, nasıl yürürüm bu yollarda?
Ruhumu da paket edip götürmüşken yanında...
Söyleyin ulan, insan yarısı toprak altındayken
Nasıl becerir yaşamayı?