Ve Ben Ölüyorum Şiiri - Orhan Çevik

Düşümde seni düşleyip sana düşmüşken,
Kollarında yaşamak,
Mutluluğu seninle tatmak,
Hür bir kuş gibi dalında var olmak varken...
Pes etti, gücenip yıllarım, daha çok erken!

Ama olmadı.
Yıkıldı ümitlerim,
Tükendi keşkelerim.
Ve ben ölüyordum;
Sen görmedin.

Kulak arkası ederdin
Seni nakaratımda sevmelerimi.
Özlemin varlığından bihaberdin,
Oysa ben... Nasıl beklerdim beni özlemeni!

Seninle büyürdü bodur çiçeklerim;
Yeşiline, kırmızısına umut ektiğim,
Gözyaşlarımla sulayıp gömdüğüm,
Baktığım her katrede seni gördüğüm...

Kucak dolusu o rengârenk buket
Şimdilerde öyle öksüz, öyle sana hasret...
Toprağına acılar ektiğim,
Kılıçlar gibi keskin yiğitliğim;
Nerede bugünlerde o çok beklediğim?

Senin hasretinle yaşlandım ben,
Yokluğunla nöbetler geçirdim.
Kaskatı kesildim kendi içimde...
Hücremdeki demir ranzamda,
Adını kazıdım taştan duvarlarıma!

Bir gün ölmezsem şayet,
Uzadıkça ömür denen bu saadet,
Biterse penceremdeki kumrularla muhabbet...
Hüsran olma!
Yine de seni yaşatır bu gönül,
Ha gayret!
Ha gayret, ölünceye dek!

Şimdi sensiz ölüyorum...
Müebbet yemiş gençliğim gözlerinde.
Başucumda siyah beyaz bir resmin,
Belki de hayal meyal düşlüyorum...
Hayır, seni değil;
Kendimi de suçluyorum!
Gitme... Çok soğuk bu duvarlar,
Üşüdükçe duruluyorum.

Ağrı kesici, umut verici dünlerim...
Seninle yaşlanmak ne güzel bir şeydi.
Ağrısız, sızısız bir katre sevgi;
Seninle yaşlanmak değil midir dengi?

Sensiz ölmeyi düşünmezdim...
Hayallerle yaşayıp gerçeklerle ölmek.
Ölüm buysa, ya seni düşlemek?
Benden gidişlerini hiç beklemezdim...

Ve sen hâlâ görmüyorsun!
Ben ölüyorum...
Bilmiyorum, ne anlatır bu sana?
Temenni ederek düşlemek seni,
Seninle anılar biriktirmek.
Seni anılara katarak düşlemek
Ne mutlu eder beni.
Sırasıydı şimdi,
Kapımda görmek seni.

Benimle yaşasaydın oysa.
Zifiri gece bir an bile aydınlık olsa
Zaman kelebek ömrü kadar da dursa
Çoktan da az vaktimiz kalsa.
Benimle kalsaydın doyasıya.

Seni düşünür,
Seni düşlerdim doyumsuzca.
Seninle yaşlanırdım, bir tek günümüz bile varsa!
Gideceğini bile bile beklerken seni;
Kalsaydın bir gün daha kollarımda.

Ve ben ölüyorum!
Keşke ölüm ayırsa bizi zamansızca,
Keşke ölüm ayırsa bizi usulca...