Vazgeçtim Şiiri - Aygül Zade

Vazgeçtim sevmelerden,
Adını kalbimde yankı yapan her heceden.
Bir zamanlar “sonsuz” dediğim ne varsa
Birer birer sustu içimde,
Yoruldum…

Hep veren, hep bekleyen olmaktan yoruldum.
Sevmek sandığım şey
Meğer biraz susmak,
Biraz katlanmakmış.
Geceleri yastığa anlatılan dertler,
Gündüzleri gülümseyerek saklanan kırıklar…
Ben hepsini ezberledim.
Artık kimseye “kal” demiyorum,
Gidenin arkasından bakmayı bıraktım.
Bir insan gitmek istiyorsa

Kalbin ne kadar sevdiğini anlatmanın
Bir anlamı kalmıyor.
Vazgeçtim sevmelerden,
Çünkü sevgiyi hep tek taraflı yaşadım.
Ben büyüttüm, ben inandım,
Ben affettim, ben sustum.
Onlar sadece alıştı
Benim varlığıma…
Kalbim çok yoruldu Aygül,
Her yarayı sevgiyle sarmaktan.
Her suskunluğu “geçer” sanmaktan,
Her gidişi kendime yüklemekten.
Artık kimseye kalbimi açmıyorum,

Çünkü içeri giren herkes
Bir şey kırıp çıkıyor.
Toplamaktan bıktım kendimi
Başkalarının dağınıklığından.
Vazgeçtim sevmelerden
Ama sevgiden değil…
Sadece değmeyene vermekten vazgeçtim.
Hak etmeyene kalbimi sermekten,
Gelmeyecek olana yol olmaktan vazgeçtim.

Şimdi kendime sarılıyorum,
İlk kez bu kadar sessiz
Bu kadar güçlüyüm.
Belki yalnızım
Ama eksik değilim.
Bir gün biri gelirse

Yorulmamış bir kalple,
Kaçmadan, korkmadan,
Kalbimi yük değil yuva bilirse…
İşte o zaman
Belki yeniden severim.
Ama bugün değil…
Bugün vazgeçtim sevmelerden.

Ben hep “anlar” sandım,
Hep “fark eder” dedim.
Ama kimse kalbin sesini
Duymak istemedi.
Sevdiğim kadar sevilmedim,
Beni en çok bu yaraladı.

Artık gözlerim dolmuyor,
Ağlamak bile terk etti beni.
Bu, en ağır hüzünmüş meğer;
İnsanın içinin kuruması…
Ne sevinç kalıyor
Ne de isyan.

Vazgeçtim sevmelerden,
Çünkü sevmek kaybetmekmiş.
Her bağlanış biraz daha eksilmek,

AYGUL ZADE