Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
vazgeçmek,insan bir şeylerden vazgeçiyor kolay olmasa da vazgeçiyor işte ama yürek yanmışsa sevdayla tek vazgeçilemeyen sevilen oluyor tebrikler .
YORUMLAYAN:
hatice koç EKLENDİĞİ TARİH:
29.07.2006 - 11:10:06
Merhaba,
Herşeyden vazgeçeriz hatta kendimizden bile
ama bir ondan geçilmiyor sanırım.
Yüreğinizde ki güzellikleri yaşamanız dileğiyle Saygılar.
YORUMLAYAN:
SEVİNÇ ATAN EKLENDİĞİ TARİH:
27.07.2006 - 10:54:51
Alkışşş..
ne güzel bir anlatım..
su gibi akan dizeler..
dışa vuran duyarlı bir yürek sesi...
özetle güzel çok güzel bir şiir..
Finali de çok güzeldi...
tebrikler sevgili şairem..
YORUMLAYAN:
hüseyin zengin EKLENDİĞİ TARİH:
27.07.2006 - 09:48:54
Paylaşılamayan hayatlara sesleniyor şiriniz
Ve param parça yaşanmışlığın ölmüşlüğünü aslında...
Hayatınızı, dolu dolu yaşamanız dileğiyle...
Selamlar, saygılar...
YORUMLAYAN:
hasan alp erdoğan EKLENDİĞİ TARİH:
27.07.2006 - 08:43:39
...Çok güzel Şaire hanım..kaleminize yürağiniza sağlık.Bu sitede yeniyim.Bir kaç arkadaş gibi sizinde derin anlamlı olan şiirlerinizi takip ediyorum...Saygılarımla..akdevrim.27.07.06.istanbul...
YORUMLAYAN:
HAVA KÖSEOĞLU EKLENDİĞİ TARİH:
27.07.2006 - 02:15:29
'Herşeyden vazgeçtim de
Senden vazgeçemedim. '
Harika şiirinizin tüm özetini finalde buldum.Çok güzeldi.
Sağlıcakla kalın.
YORUMLAYAN:
hatice koç EKLENDİĞİ TARİH:
29.07.2006 - 11:10:06
Merhaba,
Herşeyden vazgeçeriz hatta kendimizden bile
ama bir ondan geçilmiyor sanırım.
Yüreğinizde ki güzellikleri yaşamanız dileğiyle Saygılar.
YORUMLAYAN:
SEVİNÇ ATAN EKLENDİĞİ TARİH:
27.07.2006 - 10:54:51
Alkışşş..
ne güzel bir anlatım..
su gibi akan dizeler..
dışa vuran duyarlı bir yürek sesi...
özetle güzel çok güzel bir şiir..
Finali de çok güzeldi...
tebrikler sevgili şairem..
YORUMLAYAN:
hüseyin zengin EKLENDİĞİ TARİH:
27.07.2006 - 09:48:54
Paylaşılamayan hayatlara sesleniyor şiriniz
Ve param parça yaşanmışlığın ölmüşlüğünü aslında...
Hayatınızı, dolu dolu yaşamanız dileğiyle...
Selamlar, saygılar...
YORUMLAYAN:
hasan alp erdoğan EKLENDİĞİ TARİH:
27.07.2006 - 08:43:39
...Çok güzel Şaire hanım..kaleminize yürağiniza sağlık.Bu sitede yeniyim.Bir kaç arkadaş gibi sizinde derin anlamlı olan şiirlerinizi takip ediyorum...Saygılarımla..akdevrim.27.07.06.istanbul...
YORUMLAYAN:
HAVA KÖSEOĞLU EKLENDİĞİ TARİH:
27.07.2006 - 02:15:29
'Herşeyden vazgeçtim de
Senden vazgeçemedim. '
Harika şiirinizin tüm özetini finalde buldum.Çok güzeldi.
Sağlıcakla kalın.
-------
tebrikler......
GÖNÜL DÜNYAMIZI BiR SiiRLE DAHA DOLDURDUNUZ........
SELAMLAR......
.
Bu şiir ile ilgili 4 tane yorum bulunmakta