Vay Haline Şiiri - Kasım Kobakçı

Meydana çıkarken önce edebi bilmendi gerek,
Kavşağı dönerken hızlıca, dizgini çekmendi direk;
İnsana yakışır mı hiç lafı tartmadan söylemek?
Üslupçu olana ince dil, ham söze sıkı bir elek!
*
Düşün bir kılavuz olmasa yolunu şaşırır beşer,
Bu ince sözleri aklının eleğinden geçir birer;
Hal bilmez cahilin elinde ziyan olur türlü hüner,
Şimdiye gelirdi yola, lafımı dinleseydi mermer.
*
Elbette pişince anlarsın, geçince ömrün baharı,
Niyetsiz amelin dünyada bulunmaz hiçbir vakarı;
Kurulur mahşerde terazi, tartılır gönül ikrarı,
Bilmezsen üslubu eğer, kaybedersin bütün karı.
*
Üslupçu dediğin sarraftır, kelamı elekten eler,
Boş teneke gibi ötmez, her sözü yerinde söyler;
Kırmaz komşusunun kalbini, ne kibir ne öfke besler,
Edeple açılır kapılar, nezaketle dolar yerler.
*
Bulanık sularda yıkanmaz, arınmaz kirlenen niyet,
Kabaca söylenen doğrudan doğar mı hiç samimiyet?
Sözün de bir adabı vardır, üsluptur ruha meziyet,
Ölçüsüz konuşan dilinden çeker elbet bin eziyet.
*
Yolcuya sorarlar menzili, hancıya kalır mı mekan?
Sözünü bilmeyen gafil, her mecliste olur ziyan;
Samanı daneden ayırır, hakikati gören insan,
Üslubu düzgün olmayana dar gelir koskoca meydan.
*
Boşuna verilmiş değildir insana iki kulak, bir dil,
Konuşmadan evvel düşün, kendi noksanını iyi bil;
Kibirle kabaran gönülden paslı lekeleri hemen sil,
Üslupsuz savrulan kelamla çöl olur en verimli il.
*
Çıraklık etmeyen ustadan öğrenemez ince sanat,
Ham demir örste dövülmezse kanat çırpar mı hakikat?
Kelime ağzından çıkınca sana hükmeder o saat,
Üslupçu ol ki her mecliste bulasın huzur ve rahat.
*
Kişinin aynası sözüdür, bakılmaz sahte yüzüne,
Eğriyi doğruyu seçmeyen düşer nefsinin izine;
Elekten geçmeyen cümlenin kimse inanmaz özüne,
Hakkı ve adaleti bilmeyen vurur pişmanlık dizine.
*
Gün gelir kapanır defterler, sorulur ömrün hesabı,
İhlasla yoğrulmamış işin kalmaz dünyada sevabı;
Mahşerde yüzüne vurulur, sert ise dilin hitabı,
Vay haline bilmez isen üslubu, hakkı ve adabı!