Vaveyla Şiiri - Ayça Vaveyla

Geceye bürünür şehrin kıyıları,
Bir ben kalırım geriye, bir de içimdeki sızı.
Kendi sessizliğinde büyüyen bir kadın var burada;
Sabretmekten yorulmayan, kendi yükünü taşıyan bir kadın...

Yorulur bazen, yorulur da dimdik durur yine,
Gözlerinde sitem değil, derin bir asalet var.
Sözün yetmediği yerde kaleme sarılır da,
İçindeki vaveylayı zarafetle fısıldar...

Geçer hayatın fırtınası ama dinmez bu vaveyla;
O kendi gökyüzünde kendi yıldızını yakar.
Ne boyun eğer karanlığa, ne bir ele avuç açar;
Sessizce direnip, kendi yoluna bakar...

19.11.2025 𝓐𝔂ç𝓪 ✎...