Vasiyetname Şiiri - Çağdaş Ca

Bir gün sesim çekilirse kulaklarından,
Ellerin ellerimi boşlukta ararsa eğer,
Varlığım bir masal gibi silinirse şehirden.
Sakın şehire küsme, eğme başını.
Beni bir hatıra gibi değil, bir umut gibi sakla soluğunda.

Uçsuz bucaksız mavilikte,
Sana söyleyemediğim saklı kelimeler ,
Her beyaz bulutta sana gönderdiğim mektup;
İçinde hüzünlerim hıçkırıklarım, içinde yarım kalmışlığım var.
Beni en çok sevdiğin mevsimde, bir gülümseme gibi hatırla.

Güneş tenini yaktığında, sıcaklığım san,
Rüzgar dagıtırsa saçlarını ellerim, her yağmur damlası yüzüne vurduğunda gözyaşlarım san
Beni bir boşlukta değil, kalbinin o en kuytu köşesinde an

​
En parlak yıldızı seç kendine, o benim gözlerimdir.
Ağlarken kıyamadığın, gülerken bakmaya doyamadıgın.
Ayın solgun ışığında kederimi göreceksin.
Her kayan yıldızda bir parçam kopup düşecek.
Vasiyetimdir, her gece göğe baktığında eksilen değil, sende tamamlanan yanımı gör.

​
Toprak soğuktur saklar, gizler, bitirir.
Oysa gökyüzü hürdür, sonsuzdur, derindir
Nefesin daraldığında, boğazın düğümlendiğinde,bırak toprak bildiğini yapsın.Sen gökyüzüne bak, ben o düğümlendiğin yerde sana gelen en hür, en saklı cümleyim.

Çünkü ben Artık ne bu şehirdeyim nede yanında
Ben artık sadece İzmir'in üzerine çöken yanlız gri bulutum
Beni toprağın soğuğunda değil, bulutun gölgesinde bekle.Ben o gri boşlukta sana sığınırım .Ben diline dökülen en uzun, en yorgun ve en son mısrayım......