Varoluş Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Evrenin bir kıyısı varsa,
belki de orada
“son” diye bir kelime yoktur.

Dünya,
karanlığın içinde dönüp duran
küçük bir tesadüf;
biz ise bu tesadüfe
anlam vermeye çalışan
kısa ömürlü tanıklarız.

Bir gün denizler çekilecek,
şehirlerin isimleri silinecek,
üzerinden geçtiğimiz yollar
taşın hafızasından bile düşecek.

Ve evren,
biz hiç yaşamamışız gibi
dönmeye devam edecek.

Belki varoluşun en ağır tarafı budur:
sonsuzluğun içinde
kendimize bir anlam bulmak değil,
anlamın yokluğuna rağmen
yaşamayı seçmek.