Var Olurum Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Nefesini boynumda bir sükut gibi hissediyordum,
Ama gözlerin... Beni çığlık çığlığa boğacak gibi bakıyordu.
Elinde Anna Karenina - Lev Tolstoy,
Gözlerim ona kaydı; her şey bu ağır son mu demekti?
Dudakların o eşsiz dokunuşuyla başladı veda...

Gözlerim bir an kapandı sanki,
Kendimi Yakutsk'ta, o dondurucu ıssızlıkta buldum;
Kaçmak istedim o sonsuz ayazdan, o donmuş yalnızlıktan...
Sonra tiz sesinle geri geldim kendime.
"Elveda" dediğinde içimde bir yerler buz kesti ama;
Dönüp ardıma bakmadım, "canın sağ olsun" demek yetti.

Bak, Çernobil’in enkazında bile siyah mantarlar büyümüş,
Karanlığı bile hayata, renge, güce çevirmişler.
Belki siyah olurum, belki pembe, belki gri;
Ben o yıkıntının içinde bile yeniden çiçeklenirim.
Sen o kitabın son sayfasında kaldın, ben ise var olurum.