Vakti Değil Şiiri - Galip Uçar

Taşma içimdeki çocuk taşma

Şimdi isyan vakti değil

Bak şu taşı kırık çeşme başında

Çoban türküsü var asi marşlar değil

Yine de açar çiçekleri dağların

Sossıkları gülleri elvanları açar

Akar bir su kavuşur dereye

İlla koca nehir olacak değil

Şimdi ay doğar şurada

Koca bir beyaz sini

Aç çocukların boş tepsilerine vurur

Bembeyaz şavkı ama

Sanmaki güneş kayboldu diye

Gündüzler bitti değil

Adı değişir şehirlerin

Değişir sokakların değişir

Civan giden ihtiyar dönünce

Adından anlamaz belki

Çıkarmaz yadından bir köşe başını

Bir incir ağacını bir duvarı

Adı değişmişse de

Kaderi değişmiş değil

Dökülür şimdi bir şarap

Ahşaptan oyulmuş bir ustanın elinden

Son kalan tasa

Tas ki şurada gömülü ağacın mezar taşıdır

Ne ustası kalmış ne çırağı

İşlediği yonttuğu bir badeliktir

Cam-ı cem değil

Yine türküleri vardır coğrafyaların

Acılarına mutlulukları da katılı

Halay çeker meydanlarla ağıtlar öncesi

Bak evlere sığdırılmış dağda yürüyen

Yeri yurdu dünya olanlar

Develer koyunlar davarlar

Küçücük bir dama

Ya gönülleri ya eşkıya ruhları

Dört duvar içine bir avlu bir eyvan kadar

Özgürlük sunulmuş da

Tutsak edilmiş değil

Vay devran diye diye

Sakallarına duası süzülen

Dağ başlarında bulaklarda

Kayaları taşları öpen

Bir köstekli saate cümle zamanı hapseden

Susmuş inzivai olmuş da

Yitirilmiş değil