Sen bir aydınlık sâhilde yitip gittiğinden beri;
şu denî hayâtın hüzün kıskacında,
serserî hazzın her türlüsü
beni kevgire çevirirken geçti zaman.
Oysa o aydınlık iklimin körpe heyecânı
bazı kıvam ânı'nda nasıl da sarıp sarmalarken
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta