Vakfeyle Şiiri - Hamza Mamaş

Gün güneşi görme günüdür
Rüzgar, hem kıble, hem lodos.
Okşar Meltem güzel yanaklarını
Savururken lodos saçlarını
Ruhunun güzelliği kalp gözüme değdi.
Aşka susayan yürek gönlüne geldi.
Ey ruhu ruhumla yaratılmış vefakar kadın.
Bu gözler neler gördü,
Hercai yüreğim limanlar dolandı da
Ömrünü vakfetmeye sana geldi.

Kıyam, rükû, secde
Hak ayan inkişaf etmiş tüm hallerinde.
Zamanın arsız bu ikliminde
Münbit ellerinden öpeyim.
İman dolu kalbine yüzüm süreyim

Ey Hak
Verdiğin nimetine şükür
İmandan payıma şükür
Küre-i arz ters dönse
Gök kubbe delinse
Sana çağıran bir kul lutfettin.
Simama, sineme bakmadan lutfettin.
Rezil kulların rezaleti hak bilirken
Huzur kaynağı bir gül lutfettin
Tomurcuklar açarken gülistana erdim.
Hakkım değildir gülfiraza erdim.

Ey Hak
Gönlümü yare vakfeyle
Kullukta alnımı ak eyle
Aşkını gönlüme miraç eyle.
Tağutumu yok ettim
Putlarımı gömdüm
Ey Hak
Hilkat sırrına ayılmış bir kalple sana döndüm.
Kem kulunum nusretin lutfeyle
Yuvama cenneti sen murat ettin.
Gidemez kalırsak eğer nusretini burak eyle.
Sevmeyi unutursam eğer
Aşkı kalbime lutfeyle.
Yarın cennetinde ailemle cem eyle