DOSTUMDUR DÜŞMANIMIN DÜŞMANI
Bahane ayak bağım.
Ne zaman ders çalışmak istesem bahane başlar nutuk atmaya bilgece. Başlar elimi ayağımı bağlamaya ustaca. İçimden gelen ses ‘’ Kızım sıcacık yatağından kalkacaksın, oturacaksın masana. Açacaksın kitabı. Oku, oku. Açacaksın defteri. Yaz, yaz. Eline ne geçecek. Bozma rahatını.’’ Uyuyorum içimden gelen sese. Geçiyorum sıcak yatağıma. Dalıyorum derin uykuya. Uçuyorum süslü rüyalarda.
Başlıyor ertesi gün ilk ders. Öğretmenin bakışları soğuk. Kitap soğuk. Defter soğuk. Kalem soğuk… Dokundukça üşüyor ellerim. Titriyor bedenim. Birler çalıyor kapımı. Birler ‘’ Merhaba! ’’ diyor. Birler ‘’Yine geleceğiz diyor. Birler çare olmuyor titrememe.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta