Uyuyan İnsan Şiiri - Görkem Alçınkaya

Uyuyan insanın üzerine kar yağar derdi annem...
Peki neden uyanık insanın üzerine doğmazdı güneş?
Belkide yanlış biliyordu annem...
Belkide bilmiyordu benim uyanıkken daha çok üşüdüğümü.
Bilemezdi ki, asıl uyanıkken ısınmaya muhtaç olduğumu.
Çünkü anlatmazdım...
Eğer anlatırsam bilirdim,
Onun da üzerine karlar yağacağını.
Hissetmezdim ki uyurken üşüdüğümü...
Hissettiğim tek bir şey vardı,
O da, uyandığım zaman güneşin benim üzerime hiç Doğmayacağıydı.
Hayat bana,
Eğer başkalarının üzerine güneş gibi doğamıyorsam,
Kendime yorgan olmayı öğretti...