ahşap bir binanın;
sıvası dökülmüş odasında.
perdeler örtük,
ışıklar sönük
uyuyorum sanma
uyuyamıyorum.
bu yalnızlık boğacak beni!
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




antolojiye hoş geldiniz...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta