Uyurken Şiiri - Elif Akçasarı

Darmadağın oldum yeniden, senin tarafından. Özlemlerim acıya, acım dudaklarına karıştı..
Yüreğim ağzımda, ağzım kulaklarımda..
Sanki hiç ayrılık olmamış, sanki birbirimize veda eden bizler değilmişiz.
Aramızdaki öyle bir çekim ki, ne sen karşı koyabilirsin buna nede ben.
Gururun vazgeçecek yakında, beni isteyeceksin yeniden.
Benim savaşım şimdi başlıyor.
Karşımda koskoca bir hayat birde sen. Ben hayatla başa çıkmayı öğrendim, fakat sen o kadar zor bir adamsın ki..
Sana karşı verdiğim kaç savaşta yenildim ben haberin yok. Şimdi daha güçlüyüm, artık hayat benden yana.
Öğrendim, büyüdüm, kazandım.
Kalbimi yeniden döndürdüm hayata ve sana karşı tekrar yola koyuldum.
Son şansım, kalbimin son demleri..
Sigarayı bırakmaya kıyamıyorum, birlikte yine kahve içeriz diye.
Gece yarısı başlardı bilirsin kahve saatlerimiz. Yanına bir tütün sarardık, mis gibi..
Şimdilerde başım dönüyor bu kalan anılardan, can yakıyor, canım akıyor..
Kalemim yazamıyor seni, neredesin kimlesin bilemiyorum..
Sonra bir pişmanlık sarıyor dört yanımı, sorma..
Hiçbir zaman sormazdın ya zaten, bu seferde sorma..
Sanki seni seveli bin yıl geçmiş, yüreğim öylesine yorgun.
Fakat öyle bir yorgunluk ki bu, bir gel desen koşacağım durmaksızın yanına.
Demiyorsun..
Ah be adam! Gururunla mutlu musun?
Benim gibi seviyor mu uyurken suratını?
Kirpiklerini okşayabiliyor mu bakarken?
Öyleyse kal zaten..
Güçsüzlüğünle, içinden atamadığın öfkenle.
Yaşattığın acının tarifi yok, hayal kırıklığımla birlikte uyuyoruz.
Aldattığın kadınlar, sevişirken dinlediğimiz şarkılar..
Ölürcesine ağrıyan sol yanım, evimde unuttuğun öpüşler.
Hiçbirinin bir önemi yok..
Ben babamı hep uyurken affettim, uykuya dalmanı bekliyorum..