Belki de uyum,
birbirine benzemek değildir.
Bir saatin içindeki
farklı çarkların
aynı zamana birlikte hayat vermesidir.
Birinin yanında kendin kalabilmek,
ama yine de o yanındayken
hayatı daha çok sevebilmek.
Herkesin kendi kalarak
aynı ilişkinin bir parçası olabilmesi…
Aynı rüzgârla ilerleyen iki tekne,
birbirinin ufkunu kapatmadan
aynı menzile doğru
yol alabilir.
Kayıt Tarihi : 23.10.2026 23:01:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
“Uyum”, iki insanın birlikte olabilmek için birbirine ne kadar benzemesi gerektiğini düşünürken doğdu. Bir saatin farklı çarkları geldi aklıma; her biri kendi yapısını korurken aynı zamana hayat veriyordu. Birinin yanında kendin kalabilmek ve onun varlığıyla hayatı daha çok sevebilmek… Şiirin merkezine bu düşünce yerleşti. Ardından aynı rüzgârla ilerleyen iki tekne belirdi: Birbirinin ufkunu kapatmadan, aynı menzile yol alabilen iki ayrı varlık. Bu şiir, kendi sesini kaybetmeden bir “biz” kurabilmenin mümkün olduğuna duyduğum inancın ifadesidir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!