Anahtarım oldun!
Seninle açtım içimin kapılarını, kendime girdim. Sonra ne yaptın? Bırakıp gittin beni.
Çıkmak istiyorum, çıkamıyorum, kapılarım kapalı, kendimde mahpus kaldım.
Kendi dehlizlerimde geziniyorum. Bir aydınlık, bir karanlık... Önüme ne çıkacak, bilmiyorum.
Her gölgeli alan korkutuyor beni, ucubeler çıkacak sanıyorum, birden fırlayacaklar önüme.
Zora soktun beni, kendimi tanımaya zorladın. Bu yetmezmiş gibi, beni uykumdan da ettin. Uyuyordum her şeyden habersiz, uyandırdın.
Şimdi tedirginim artık, adı bilinmedik kaygılarım, kitaplara yazılmamış korkularım var.
Anlat bize yürüyüşün güzelliğini
koşunun rüzgarını, köpüren yeleyi
toynakların kızgın kıvılcımlarını
Kişneyen bir tayın sevincini anlat
öfkeyi ve sağırındaki mahmuz yarasını
Devamını Oku
koşunun rüzgarını, köpüren yeleyi
toynakların kızgın kıvılcımlarını
Kişneyen bir tayın sevincini anlat
öfkeyi ve sağırındaki mahmuz yarasını
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta