Dolunay düştü üstüne gecenin
Saklanıyor deniz
Vefasız bir anı,Eksik bir umut
Veyahut yutkunamadığım nefes : sen
Mutlu insanlar hep seni hatırlatıyor
Bu kadar mutsuzluğu neden sevdim diye
Hayatın gelip geçiciliği içinde
Neden geçmedin mesela ....
Unutulmuş bir saatte
Uykudayken azrail bile
Dolunay düşüyor kadın gamzelerine
Ölüyorum ne der azrail ....
Bu saatte kuşlar bile bulamaz cesedimi
Etimi koparacak belli ki o günün gazetesi
Hatırlamayacağım.Hatırlamayacaksın. hatta hiç kimse hatırlamayacak
Seni ne çok beklediğimi
Deniz ve dolunaydan Başka ....
O vakit . Vakit tamam
Gidelim gayri bizi götüren yalnızlığa
İçilecekse içelim zaman zehrini
Alınacaksa şayet damardan
Belki de mana ve anlam yüklemeden
Vakit şimdi dolunay ve gazmelerin deniz gibi sebepsiz tebessüm ederken
Uykuda Azrail...İnsana zulüm ....
Tebessümle :)
His Kaybı
05.07.2026 00::12
Kayıt Tarihi : 10.08.2026 00:34:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!