Uyku Şiiri - Ege Yılmaz

Sessizliğin krallığı, hareketsizliğin hanedanlığıdır uyku.
İnsanın gücünü yitirdiği, kralların bile yenik düştüğüdür uyku.
Güç yavaşça çekilir ellerden ve ayaklardan,
Perde önüne iner gözlerin ve zihnin.
Artık sakin bir suda batan taş gibi sessizliğin ve hareketsizliğin zamanıdır.
Yaşam emareleri bir bir silinir,
Hareket kesilir,
Ses sönümlenir.
Sonra bir oyun başlar,
Renkler uçuşur,
Sesler duyulur.
Ya hırçın bir fırtına korkutur,
Ya da sakin akan nehir hissedilir.
Rüya insanı ele geçirir,
Gerçek dışı yavaş yavaş akar zihne ve bir sahne kurulur,
Oyuncular zihinden kopup gelen renklerle şekil bulur,
Senaryo anıların ve hayallerin arasından seçilip bulunur.
İçte duyulanlardan kopanlar, dışta nefes duyulur,
Dışta kapalı gözler hareketsiz eller, içte renk kargaşası görülür.
Kapalı bir kozanın içinde hayaller kişiyi sürükler,
Labirent kurulur kaçış başlar,
Sona gelindiğinde amaç kaybolur,
Geriye kalanlar toz gibi dağılır uçuşur.
Gözler açılır, perdeler kalkar,
Sıcak bir şerbet gibi yaşam soğuk uzuvlarda tekrar akar.
Renkler kaybolur, sahne bozulur,
Oyuncular kaçışır, senaryo yırtılır.
Bir yeniden doğuş gibi kulaklar sese gözler görünene açılır.
Uyku biter rüya biter.
Yaşam başlar, hayat süratlenir.
Perde yavaşça çekilmiştir.