Gülden Çimen Antoloji.com

Kalabalık yalnızlıklar, insanın sesini duyurabildiği hâlde anlaşılamadığı yerlerde büyür. En gürültülü anlar, içimizin en sessiz olduğu zamanlardır. Yan yana durmak yakınlık değildir; bazen en büyük mesafe iki omuz arasına sığar.

Araf, insanın kalbiyle gölgesi arasındaki dar geçittir.
İnsanın ne gidişe razı olduğu ne kalışa dayanabildiği yerdir. Orada zaman ilerlemez, sadece insanın içi eskir.

Beklemek, görünmeyen bir kapının önünde oturmak gibidir; açılmayacağını bilsen de eşiğinden ayrılmazsın. Zaman geçtikçe saatler değil insan eskir, umut ise sessizce kabuk değiştirir.
Beklemek, içinden çıkamadığın uzun bir cümlenin son kelimesini aramak gibidir; nokta gelmez, anlam eksik kalır. Günler usulca geçerken insan fark eder ki asıl geciken zaman değil, kalbin razı oluşudur.