Elif Harmancı Antoloji.com

YENİ BİR BAŞLANGIÇ ÖMRÜME
 
Bir yerlerden yeniden kalkıp gelmişti yenilik ömrüme ve huzuru getirmişti yeniden… Pamuklara sarmalamalıydı onu. Yeni şanslar yeni umutlar beslemeliydi onunla. Ve başlamalıydı yeniden. Bir bebek gibi yeniden ilk nefesle tanışmanın tatlı can acısını yaşamalıydı. Çünkü alışılmışın dışında yeni bir yaşama yelken açmışı ömrümün geri kalanı.
Neler katmalıydı hayatıma? Neler paylaşmalıydı insanlarla? Neyi çıkartmalıydı kötü olan? Muhasebe yapma zamanıydı şimdi. Kurtulmak lazım karışıklıklardan berrak bir hayat için. Her şeyden önce özgür olmak, istediğin gibi nefes alabilmek için.
Önce bir yer bulmak lazımdı yaşamak için, hayatın geri kalanını paylaşmak için… Biri çıkmıştı hayatımdan, iyi ya da kötü, doğru ya da yanlış, çıktı.” Kül yok duman yok hiç bir şey yok” Soner Arıca’ nın dediği gibi. Garip geliyor bazen o kadar şey paylaşmışken şimdi neden canım acımıyor? Neden hiç ağlamadım? Gitme demedim neden? Tüm bu soruların gizi kalbimde saklı J benim yaramaz kalbimde…
Yine haddini aştı yerinde durmaz kalbim. Ama bu sefer çok uzak çok ulaşılmaz çok da umutsuz bir yere demir attı. Ben bile anlamadım ne zaman sevdi bu kadar ne zaman kapıldı. Yeniden sevebileceğimi gösterdi en azından. Yeniden değer verebilirmişim ben. Daha yozlaşmamışım, köhneleşmemişim o kadar.
Keşke dedim yıllar sonra ilk defa keşke… Yollara lanet ettim ilk defa. Zamansızlığa ve imkânsızlığa… “Uzaksın” dedi uzaktım kalbi kaldırmazdı haklıydı. Ben sordum kalbime “ sen dayanabilir misin sen sevebilir misin?” ne garipti tereddüt bile etmedi. “ ben sevdim bir kere dedi sevdim dayanabilirim. Sevmese de gelmese de ben sevebilirim. Çünkü yeniden sevmeyi öğretti yalansız… Çıkarsız… Saydam duygularımın hala ölmediğini öğretti.”
..