Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Egoistler kendi yaşamından rol çalan insanlardır. Gamsızdır onlar, görüş açıları gözlüklerinin çerçevesi kadardır ve en kötüsü yıllarınızı ve neşenizi çalarlar. Seven bir kalp ve ilgi buluyorsa ne uyanır, ne gider kolay kolay ve zaten yoktur gidebileceği bir yer...Çok vurgulu ve etkileyici anlatım. Kutlarım, saygılar.
Birol Hepgüler.
evet insan hayatında her an önemli hatalara yer vermemek lazım giden yıllar geri dönmüyor.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta