Ne zaman başladı bu ayrılık?
Adın yüreğimden silinip dilimde hissiz bir kelimeye ne zaman dönüştü?
Kalmamış aramızda ilk merhabanın sıcaklığına hatırlı bir veda bile, ne acı!
Birer sevgili bırakmışız mazide kendimizden, en çok kendimize yabancı.
Gerçek aşk başka türlü olmalıymış meğer.
Gerçek aşkın sonsuz olması gerekmezmiş,
Aşka rütbesi yaşarken değil asıl biterken verilirmiş meğer.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta