Ütü ve Sen Şiiri - Alper Eğrikar

korkudur ölümün gelmesinin
çiçektir saçların
bakışlarının altındaki seçilmişliği
ve ağlamaklı dudaklarını görüyorum
bir günahkar için fazla merhametliyim
herkesi seviyorum
sen de herkesi seviyorsun
ben hariç
sevdiklerinin hepsi senin öz çocuğun
bense piç

insan kendi değerini belirlermiş diyorlar
yerlerdeyim
yerler benle öpüşen yegane şey
tokat yemekteyim hayattaki herkesten
hep buruşuk dertler içindeyim
ütü yapmayı bilmezken
ütüye ihtiyacım olsa anne diye bağırırım
sana ihtiyacım olsa
bütün sofra bezlerini üstüme dolarım
ütünün yerini bile bilmiyorum ben
senin yerini de bilmiyorum
ütüyü son göreli bir ay olmuştur
seni son göreli yılları bulmuştur
sana ihtiyacım var nasıl anlatayım
hayatım buruşmuştur