Utansın! Şiiri - İbrahim Halil Demir

Türküyle, kürdüyle, lazıyla, çerkeziyle, zazasıyla abazasıyla,
Rengarenk taşlarıyla, bereketli topraklarıyla,
Gölleriyle, Allah Allah diye coşkun akan dereleriyle,
Üç tarafı masmavi denizlerle kaplanmış olmasıyla,
Bu cennetimsi ülkemi ve şerefli atalarımı sevmeyen utansın!

Nur yüzlü nineleriyle, beli kamburlaşmış şerefli dedeleriyle,
Yedi düvele meydan okuyan, asil atalarıyla,
Topraklarında metfun sahabeleri, nebileri ve peygamberleriyle,
Çocuklarını her daim abdestli emziren elleri öpülesi anneleriyle,
Bu cennetimsi ülkemi ve şerefli atalarımı sevmeyen, utansın!

Dostunu başına tac eden, yemeyip dostuna yediren, gözü gönlü tok insanlarıyla,
Tarihe mal olmuş, babayiğit ve delikanlılarıyla,
Helalden başkasına, asla ve asla tevessül etmeyenleriyle,
Dostluk ve kardeşlik adına, fedakarlığın her türlüsünü yapanlarıyla,
Bu cennetimsi ülkemi ve şerefli atalarımı sevmeyen utansın!

Şeref ve namus abidesi olmasıyla, sözüne sadıklığı, ahde vefalılığıyla,
Yerin göğün sahibi, şanı yüce Yaradan’a ihlaslı kulluğuyla,
Hak ile batılı, aşk ve şevkle birbirinden ayırmasıyla,
Kimsesiz dul ve yetimlerin, garip gurabın yanında olmasıyla,
Bu cennetimsi ülkemi ve atalarımı sevmeyen utansın!

Atalarının kemiklerini sızlatmayanlarıyla,
Birbirinden güzel, helal nimetleri bulduğunda şımarmayanlarıyla,
Hayır ve hasenatlar yarışında, kühaylanlar gibi koşmalarıyla,
Saygı ve sevgide muhabbet abidesi olanlarıyla,
Bu cennetimsi ülkemi ve şerefli atalarımı sevmeyen utansın!

Allah korkusuyla yaşayıp, için için ağlayanlarıyla,
Dostlarının sıkıntı ve tasaları olduğunda, canı gönülden bağırlarına basmalarıyla,
Yüce Allah’a sokak, sokak, cadde, cadde kulluk tasmasıyla içtimai hayatta yol almalarıyla,
Çarşı pazar canı gönülden muhabbet dellalığı yapmalaryla,
Bu cennetimsi ülkemi ve şerefli atalarımı sevmeyen utansın!

Viyana kapılarına kadar, at sırtında kelamullah için bin bir meşakkatleri göğüslemeleriyle,
Sadece ve sadece, rıza-i Lillah için şirin uykularından feragat etmeleriyle,
Çocuklarına anlamı birbirinden güzel manidar isimler bırakmalarıyla,
Onları en mükemmel terbiye ve hayalı yetiştirmeleriyle,
Bu cennetimsi ülkemi ve şerefli atalarımı sevmeyen utansın!

Dünya nimetlerini acılaştıran ölümü, çok sık tefekkür etmeleriyle,
Gönüllerde yedi veren muhammedi gül olup bitmeleriyle,
Fikri güzel bir neslin yetişmesine için çaba ve gayret göstermeleriyle,
Rengini şehitlerimizin kanından alan, bayrağımızı en yükseklerde dalgalanmasıyla,
Bu cennetimsi ülkemi ve şerefli atalarımı sevmeyen utansın!

Yunus Emre, Karacaoğlan, Pir Sultan abdal, Aşık Veysel ve Fuzulisiyle,
Peygamber efendimizin müjdelediği, İstanbul’u fetheden Komutan Fatih Sultan Mehmet’iyle,
Cami köşelerinde, güvercinlere yuva yapmalarıyla, sadaka-i cariyeye çok önem vermeleriyle,
Fakir zengin ayırımı yapmadan, tebasının gönlünde en muhkem tahtı kurmalarıyla,
Bu cennetimsi ülkemi ve şerefli atalarımı sevmeyen utansın!
07/Ağustos 2015