Utanmazın Çöpü Şiiri - Köşektaş Türküleri

Dağlar dumanlı, sular akar
Güneş her sabah bir başka bakar
İnsan gelip oraya ateş yakar
Toprak utandı da, kul utanmadı.

Piknik derler, gelip bağrını deşerler
Yiyip içip, pislik saçar beşerler
Poşetleri rüzgar ile döşerler
Orman utandı da, el utanmadı.

Cam kırığı yakar, koca bir canı
Küllenmiş mangallar, sarmış her yanı
Plastik hapseder, körpe fidanı
Kelam utandı da, dil utanmadı.

Kendi sarayını, süpürür aklar
Dışarıda ne varsa, çerçöpü saklar
Gelecek neslin de, hakkını haklar
Dere utandı da, göl utanmadı.

Miras kalsın diye beton yığdılar
Koca bir ormana çöple sığdılar
Toprağın hakkını bir bir sağdılar
Çiçek küstü ama, dal utanmadı.

Hak divanı elbet bir gün kurulur
Doğayı katletmenin hesabı sorulur
O gün mizanda defterler dürülür
Gökler yarıldı da, yol utanmadı.