gözlerini bekliyordum ut çalıyordu
yokluğun muydu yoksa beynimi delen
bir tren geçti önümden camları kirli
bir çingene geçti ut çalıyordu
gözlerini bekliyordum hüzün çökmüştü
biliyordum içime acın düşmüştü
bir tren daha geçti önümden camları kirli
penceresindeki hayalinde yüzün çökmüştü
gözlerini bekliyordum gelirsin diye
neredeydi can veren o sıcacık nefesin
uzanıpta bir türlü tutamadığım ellerin
belki de uzaklarda ut çalıyordu
Kayıt Tarihi : 2.11.2008 10:43:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!