Üşüyorum Bu Bahar Şiiri - İlyas Gültekin

Bütün çiçekler yaprak döktü bu bahar,
güneş o eski güneş değil.
Isınmıyor… üşüyorum.

Bahar gelmiş diyorlar ama içimde kıştan izler silinmemiş,
Çiçekler açsa ne olur, renkler artık bana değmiyor.
Güneş doğuyor her sabah, evet…
Ama içime vuran bir ışık yok, sadece gözümü alıyor.

Üşümek artık havayla ilgili değil,
Bir yokluğun gölgesi çökmüş üstüme.
Ne kadar sararsam sarayım kendimi,
Eksik olan yerden hep rüzgâr giriyor.

Belki de bazı baharlar,
İnsan için değil…
Sadece hatırlatmak için gelir:
Ne kadar değiştiğini, ne kadar yalnızlaştığını.

Bahar gelmiş diyorlar ama ben hâlâ o eski mevsimdeyim,
Takvimler ilerliyor, içim yerinde sayıyor.
Ne bir çiçek dokunuyor ruhuma,
Ne de bir ses içimde yankı buluyor artık.

Kalabalıklar arasından geçiyorum her gün,
Kimse fark etmiyor eksilen yanımı.
Gülüşler sahte değil belki ama bana ait değil,
Ben kendi sessizliğimin içinde kayboluyorum.

Gece olunca daha çok belirginleşiyor her şey,
Karanlık, içimdeki boşluğu saklamıyor artık.
Gözlerimi kapatıyorum,
Ama unutmak dediğin şey de bir yere kadar…

Belki de alışıyor insan zamanla,
Eksik yaşamaya, yarım kalmaya…
Bir şeyler hep eksik kalıyor içinde,
Ama yine de devam ediyorsun, mecbur.

Aynaya baktığımda tanıdık ama uzak bir yüz,
Gözlerimde eski ben yok artık.
Sanki biri gelip içimden en parlak yerleri söküp almış,
Geriye sadece sessiz bir yorgunluk bırakmış.

Sorarsan “iyiyim” diyorum herkese,
Çünkü kimse gerçekten duymak istemiyor gerçeği.
İnsan en çok anlatamadıklarında boğuluyor,
Ve ben kelimelerimi içimde gömüyorum.

Yine de bir umut kırıntısı kalıyor bazen,
Tam bitti dediğim anda bir yerlerde kıpırdayan…
Ama dokunmaya korkuyorum,
Çünkü en çok umut yaralıyor insanı.

Belki yarın biraz daha az üşürüm,
Belki rüzgâr bu kadar sert esmez içimde.
Ama bugün…
Bugün hâlâ aynı hikâyedeyim:
Yarım, sessiz ve eksik.