Üşüyorum Şiiri - Yavuz Değirmenci

Kar yağıyor bembeyaz, dışarda yürüyorum
Cızlavet lastiklerde ayaklarım üşüyor
Tezek sobası sönmüş, kalın buz tutmuş camlar
Ayağımdaki yırtık çoraplarım üşüyor

Düşen taneler, yere beyaz halı döşüyor
Ağaçlara tünemiş serçeler ötüşüyor
Köşeden çıkan köpek, bana doğru hırlarken
Ürkek ürkek süzülen bakışlarım üşüyor

Üstü toprakla kaplı taştan evde yaşarken
Bir adam boyu kardan tepeleri aşarken
Sokak aralarında sağa sola koşarken
Cebimde şıngırdayan bilyelerim üşüyor

Gece sokaklar sessiz camda adı yazılı
Oradan silinse de yüreğimde kazılı
Mevsimlerim hepsi kış, zemherim pek azılı
Islak eldivenlerde parmaklarım üşüyor

İstikbalin şehrine kalkıp göçmek isterim
Kar,boran,fırtınadan hemen kaçmak isterim
Yollarım kapansa da, kanat açmak isterim
Hayat fırtınasında umutlarım üşüyor

DEĞİRMENCİ tenimi ayaz keser inceden
Gariplik yüreğimi yakıyor derinceden
Kaybolan umutlarım bedenimi linç eden
Emekle ısıttığım hayallerim üşüyor

Hayat uçurumundan kanatsız düşüyorum
Kar yağıyor ruhuma,durmadan üşüyorum…