Üşüyorum Şiiri - Afşin Dualı

Üşüyorum...
Sahte yüzlerin o hırçın bakışlarından,
Bir maske takıp, yalanı kuşananlardan.
Karanlık bir kuytuda bekleyen o bakışlar,
Ruhumu kemirir, o iki yüzlü şerli akışlar.
​
Üşüyorum, bu dünya soğuk ve derin,
Riyakarlık sinmiş, amelleri çok serin.
Bir sıcak nefes ararken uçurumlarda,
Üşüyorum, kendimi bulamadığım zamanlarda.
​
Yalnızlık, tenime değen bir ayaz gibi,
Kimsesiz kalmış bir şehrin yalnızlığı gibi.
Düşmüşe el uzatamamanın ağırlığı belimde,
İçimde bir kor var, buz keser dilimde.
​
Ah, asıl üşüten bu ya;
O’na layık bir kul olamamaktan korkmak.
Bir ömrü, eksik ve yarım yaşamaktan,
Sadece kendi yalnızlığıma sığınmaktan...
​
Üşüyorum...
Sadece üşüyorum.
Affeyle ya Rab,
Affeyle...