Ardımda Kalan Sen

Bir gün çıktım o eski sokaklardan,
Taşlarına sinmiş hatıraları bırakamadan.
Bir ağacın gölgesinde durdum uzun uzun,
Belki bir yaprak düşer diye,
Belki geçmiş yeniden dokunur omzuma.

Ne yollar eskisi gibi uzundu artık,
Ne akşamlar aynı renkteydi.
Her şey yerli yerindeydi güya,
Bir tek sen yoktun
Ve hiçbir şey eskisi kadar yerinde değildi.

Zaman dediler, geçer dediler,
Oysa zaman yokluğunu derinleştirdi.
İnsan bazen birini unutmaz,
Onunla yaşadığı kendisini arar durur.
Ben biraz sende kaldım,
Biraz da senden sonra kim olduğumu bilemeden yaşadım.

Şimdi hangi bahara baksam,
Bir yanım sonbaharın hüznünü taşıyor.
Hangi rüzgâr esse yüzüme,
Senden kalma bir şey getiriyor uzaklardan.

Ve sen…
Belki çoktan başka mevsimlere karıştın,
Belki adımı bile anmıyorsun artık.
Ama ben seni,
Bir zamanlar göğe başını eğmeden bakan
O güzel ağacın hatırasında saklıyorum.

Çünkü bazı insanlar gider;
Ama gittikleri yerde değil,
Kalanların içinde yaşamaya devam ederler.