mutlaka üşüyordur kirpiklerin şimdi
bakışlarının değdiği yerde yangınlar çıkarken üstelik
gardiyansız bir mahkumun voltasındaki
zaman parçaları isyan ederken
her havalandırma anında
güneşin önüne gerilen bulutların insafsızlığına
anlamak bu kadar acı verir insana
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta