Usta Şiiri - Sabit Süreyya Sirer

Bir insanın eli değer bazen,
bir ömür değişir.
Bir söz söyler,
yıllarca içimizde yankılanır.
Bir bakış bırakır ardında,
kendimize yeniden bakarız.

Benim ustamın adı baba.

Bana gökyüzünü göstermedin yalnızca,
düşersem kalkmayı da öğrettin.
Yolun taşlarını kaldırmadın önümden,
ayağımı nereye basacağımı
kendim öğreneyim istedin.

Yıllar geçti.
Kendi yolumu kendim çizdiğimi sandım.
Meğer bazı adımlarımda
senin öğrettiğin sabır,
bazı kararlarımda
senin sesin varmış.

Sonra büyüdüm.
Büyümek dedikleri,
insanın kendi ustası olmasıymış meğer.
Kendi yanlışını görebilmek,
kendi eksiğini kabul etmek,
kendi elinin titrediğini saklamamak...

Bir gün bana başka bir ustadan söz ettin.
Bir telimi onaracağını söyledin.
Ben de onu bekledim.

Şimdi düşünüyorum:
Belki o usta bir insandı,
belki bir karşılaşma,
belki acının içinden geçen
uzun bir yoldu.

Belki de insan,
başkasından beklediği dokunuşu
bir gün kendi ellerinde bulur.

Ustam, babam...
Sen bana sesimi bulmayı öğrettin.
Gerisini öğrenmek
artık benim sorumluluğum.

Bir gün ben de yorulursam,
kendi içimdeki çocuğun omzuna
senin yaptığın gibi dokunacağım.

Ve ona diyeceğim:
Korkma.
Henüz öğrenecek çok şeyimiz var.