Usta / 3 Şiiri - Baki Ortak

Usta…
Bir ömür vardı avuçlarımda,
kum gibi aktı parmak aralarımdan.
Ne tuttuysam eksildi,
ne sevdiysem yarım kaldı.
Boşa geçti deme,
desem de içim razı değil Usta,
çünkü ben bu ömrü
acıyla yoğurdum, sabırla taşıdım.

Sokaklar tanıktır Usta,
aynı yoldan defalarca geçip
hiçbir yere varamayışıma.
Her kapıyı çaldım,
kimi yüzüme kapandı,
kimi zaten hiç açılmadı.
Ben kendime bile
misafir kaldım bazen.

Kalabalıklar içinde
tek başıma kaldım Usta.
Gülüşler yabancıydı,
sesler ödünç…
İçimde bir ben vardı,
herkese geç kalan,
her şeye erken yorulan.

Sığamadım bu hayata Usta…
Duvarları dar değildi belki,
ama yüreğim çok derindi.
Herkes yüzeyde yaşadı,
ben en dibe indim.
Orada yalnızlık vardı,
orada ben vardım.

İnsanlar geçti hayatımdan,
kimi iz bıraktı,
kimi iz bile bırakmadı.
Sevdiklerim azdı,
kıranlar çok…
Ama en çok da
kendimi affedemedim Usta.

Yanlış değildim belki,
fazlaydım…
Bu dünya ölçüsünde
fazla merhamet,
fazla vicdan,
fazla yürek…
İşte bunlar hep
fazlalık sayıldı Usta.

Bir gülüşü bile
bin kez düşündüm,
incitir miyim diye.
Onlar kırarken düşünmedi,
ben kırılınca sustum.
Susmak ağırdı Usta,
ama konuşmak daha ağır geldi.

Gece olunca
herkes uyudu,
ben uyuyamadım.
Gözlerim değil,
hatıralarım açık kaldı.
Bir “keşke” düştü içime,
arkası gelmedi.

Bazen dedim ki:
“Ben bu hayata fazla geldim.”
Bazen de:
“Yok Usta,
eksik kalan bendim,
sevilmeyi beceremedim.”
Doğru bildiklerim
yanlış zamanlara denk geldi.

Yük oldum kendime Usta,
omuzlarımda taşıdığım
kendi yorgunluğumdu.
Ne bir liman bulabildim,
ne de demir atacak bir yürek.
Kalbim yürürken bile
yoruluyor artık.

Ama şunu öğrendim Usta…
İnsan bazen kaybederek
kendi yerini bulurmuş.
Anlatınca azalmıyor acı,
anlatmayınca da geçmiyor.
Ben susarak büyüttüm kendimi.

Eğer bir gün
bu sözlerim bir yüreğe dokunursa,
bil ki gösterişten değil,
yaradan yazıldı.
Alkış için değil,
anlaşılmak için döküldü.

Ben bu dünyada
yarım kalmış bir duaydım Usta.
Ne tam kabul oldum,
ne tamamen reddedildim.

Adımı sorarlarsa,
şöhreti yok de,
makamı yok de…
Sadece de ki:

Bu hayata sığamayan,
kırıldığı yerden susan,
fazla gelen ya da eksik kalan
bir kuldu… Kul Ortak

KUL ORTAK